vrijdag 31 augustus 2018

Het roodborstje als boodschapper tussen hemel en aarde.

Het roodborstje is mijn lievelingsvogeltje. En dat is het ook voor veel anderen. Ik heb de laatste tijd bijzondere verhalen gehoord. Vooral van mensen die een dierbare moeten missen. Zij zien het vogeltje op onverwachte momenten en op bijzondere plaatsen, vaak bij een graf.
Het roodborstje lijkt het vogeltje van verbinding tussen hemel en aarde te zijn.

Het Engelse woord voor roodborstje, robin, doet me alleen door de naam al aan Robbin denken, mijn zoon. Daarbij is rood ook de kleur van de liefde. Dus roodborstje, robin, Robbin..is mij dierbaar.

Vorig jaar was ik bij het graf van mijn vader. Ik ging erheen om het graf netjes te maken, voor het afscheid van mijn moeder. Zij overleed in maart (2017). Een jaar eerder, in 2016, overleed Robbin.

Terwijl ik wat veegde en schoonmaakte kwam er opeens een roodborstje in de boom vlakbij mij zitten. Het floot een prachtig lied. En het hipte steeds verder over een tak naar mij toe, totdat het vlak voor me zat. Roodborstjes laten zich vaak even zien en verdwijnen snel. Dit vogeltje bleef heel lang zitten en fluiten. Ik was ademloos en ben dat opnieuw als ik aan dat mooie moment denk.
En dan, tja, dan geloof ik in het roodborstje als de koning van de troostvogeltjes.


dinsdag 7 augustus 2018

Onderweg zonder te begrijpen

Het kapelletje met daarnaast het door mij gelegde labyrint

Het fascineert me al een tijdje: het labyrint als levensweg. 
Opeens weet ik: ik wil een labyrint gaan leggen met stenen uit de rivier. In Frankrijk.
De plek die ik in gedachte heb, is een mooi vakantieverblijf. ‘Cartayrade’. Kernwoorden hier zijn: rust, ruimte, natuur. Zou het niet fantastisch zijn om hier workshops ‘labyrint’ te geven?

Ik overleg met de eigenaars Hendrik en Dorine, en ik ben van harte welkom. Ha, ik ga stenen verleggen.  


Mijn labyrint in Frankrijk wordt een herinneringslabyrint aan Robbin. Robbin is mijn zoon, hij overleed op 21 jarige leeftijd. Door het intense verdriet heen, ben ik trots op mijn lieve zoon. Hij mediteerde, hij zocht, streed en verlangde naar vrede en rust.
Ik heb veel van hem geleerd. Toen hij klein was, sloeg zijn vrolijkheid op me over. En het was een heerlijk knuffelkind. Later leerde hij me levenslessen. Hij liet prachtige tekeningen na en een cd met zelf-gecomponeerde muziek.

Robbin was te mooi voor deze wereld. De wereld was te druk, te moeilijk, te lawaaierig voor mijn kunstzinnige, intelligente, gevoelige zoon. Hij stopte zijn leven. 

Ik wil een labyrint leggen met stenen uit de rivier. Om vorm te geven aan mijn gevoel. Ik ben onderweg zonder ook maar iets te begrijpen van hoe ik verder moet. En mag. En daar past het labyrint zo mooi bij.

Het labyrint ligt op een prachtige plaats, naast een kapelletje. Ik hoop dat voorbijgangers en vakantiegangers hier, net als ik, een moment van rust en bezinning vinden.  
  
Eerder schreef ik al eens een blog over het labyrint: labyrint als levensweg

Meer foto’s van Cartayrade en het labyrint zijn te vinden op de fb pagina van Kleurenderwijs. https://www.facebook.com/pg/Kleurenderwijs/photos/?tab=album&album_id=1861705117461764

zaterdag 24 februari 2018

liever, lieve, liev...rust zacht

Liever
Laat ik mijn
mooiste plaatjes zien
Liever niet
de sombere, of
schreeuwende schilderijen.
Liever
schrijf ik poëtisch
over een mooi leven.
Liever niet over de
stille stilte
over de schreeuw
in de nacht.
Liever
Lieve
Liev...
rust zacht.

Tekst in het labyrint: Nachtelijke gedachtengedichten
hielpen mij door slapeloze uren.
Nu dicht ik in het licht een daggedicht.
Dág!